Het gewone leven begint weer. Werk dient zich weer aan met alle twijfels erbij, maar (zeg iedereen) dit is niet het goede moment om daar beslissingen over te nemen. Ik heb mijn vraagtekens. Misschien is dit juist het moment om daar beslissingen over te nemen. Uitvoeren is een ander verhaal. Ik denk dat ik nu erg helder heb wat ik belangrijk vind.
Het leven trekt aan alle kanten. Het oude leven, maar ook ideeën dat het best anders kan. Dat het roer wel om kan. Dat het nu kan.
Tijdens de retraite leek het helder. Maar handen en voeten geven aan die ideeën valt niet mee. Het 'gewone' leven werkt als de zwaartekracht, je valt vanzelf weer in oude routines. Werk, huishouden, revalideren, hobby's, het kost allemaal tijd en energie.
Werk bijvoorbeeld, nog niet zo heel veel, maar de drukte in mijn hoofd die dat oplevert. Wat ben ik vergeten, wat doen al die mensen hier, waar hebben ze het over en vooral moet dat allemaal in mijn zicht en binnen mijn gehoorsafstand. En dan ben ik zelf niet één van de rustigste praters. Dus ook nog eens moe van mezelf.
Revalideren: dat betekent 2 keer in de week een uur (als ik niet teveel praat met iedereen) krachttraining en intervaltraining op de fiets. En ja ik ga het nog leuk vinden ook, me helemaal in het zweet werken. Nee, ik ben niet competitief (geloven jullie me?), het moet alleen wel steeds beter. Zelfs als ik bij de sport medische keuring te horen krijg dat mijn conditie boven gemiddeld is, denk ik "dan mogen vrouwen van mijn leeftijd wel eens wat aan de conditie doen".
Hoe dwars kan je jezelf zitten?
Ondertussen begint de eerste controle dichterbij (begin december) te komen: echo van de lever en bloedwaarden. Bloedwaarden zijn puur om te kijken of het zich goed hersteld heeft, kankermarkers hebben er nooit in gezeten en die hopen ze dan ook nooit te vinden. De echo van met name de lever moet uitwijzen dat er geen (echt niet) uitzaaiingen zijn. In februari komt er een darmonderzoek en dan weer een controle in mei. Op een gegeven moment gaan controles om het half jaar, om het jaar totdat er 5 jaar voorbij zijn... Daar denk ik niet over na, alles een voor een.
Nu leef ik en ben weer zo gezond als artsen me krijgen kunnen.
Een planeet om mijn voeten op te planten, dat zou fijn zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten