Klaar!

Laatste chemo infuus, laatste pil, allemaal klaar. Als de neuropathie nu in hetzelfde tempo mijn handen en voeten met rust wil laten ben ik helemaal blij.
Toch is het ook een klein zwart gaatje waar ik in terecht ben gekomen. Hoe werk je naar volledig herstel toe? Wat is 'volledig herstel' (BI 'ers opgelet: definitie en 0 meting zijn hier van belang)?
Ik heb geen 3 weekse horizon meer om naar toe te werken, ga zeker vooruit maar een gesprek van 1,5 uur is net zo vermoeiend als een wandeling van 6 kilometer.

Misschien zit er aan de andere kant van het zwarte gat wel een heel nieuw universum, dat zou pas spannend zijn.

Tijdens onze paar dagen in Frankrijk heb ik inderdaad 6 km gewandeld met in het midden boodschappen doen bij de hypermarché. En door het tempo heel laag te houden en gewoon in ritme doorlopen heb ik het gehaald. Wat er soms mogelijk is als je een beetje de grenzen verkent. Dat zwarte gaatje is gewoon weer een andere grens.

En dan zijn er natuurlijk de mensen om me heen die hun eigen leven leiden al dan niet beïnvloed door mijn ziekte. Myrthe is voor het eerst op kamers in Zwolle waar ze gaat beginnen aan Global Project en Change Management bij Windesheim. Maar eerst krijgt ze een opfriscursus wiskunde en een een paar introductiedagen. Dus hebben we direct na Frankrijk  gewinkeld bij Ikea en haar verhuisd naar Zwolle. Gelukkig was er een huisgenote die ook de opfriscursus doet en vindt ze in ieder geval de mensen die ontmoet leuk.
Eind volgende week brengen we de andere dochter naar Schiphol voor een reis naar Nieuw Zeeland. En zie, het leven gaat gelukkig gewoon door.

Als ouders zijn deze gebeurtenissen ook mijlpalen en omdat je toch al beetje zwakker bent, hakt het er nog wat erger in. Ik maak me meer zorgen en reageer heftiger dan normaal.
Het helpt om naar de psycholoog te gaan en daar te kijken naar angsten, stress, somberheid wat reacties zijn van Aart erop en hoe ik daar dan weer op reageer. Want de wat zwaardere kanten weet ik  te verstoppen, zelfs voor mezelf. En als ik er niks mee doe, ontplof ik op de meest onverwachte momenten. Ook lekker voor je omgeving...

Captain Mus

Ik ben naar oncologische fysiotherapie verwezen om weer conditie en kracht op te doen. Hoe beter ik me fysiek voel, hoe beter de psyche het doet, hoop ik. Het valt me op dat er veel mogelijk is in de zorg, maar je moet er vaak zelf achteraan om het te krijgen. Lastig als je niet van het bestaan van sommige dingen weet. Hopelijk helpt dit ook om mijn dag weer opnieuw te structuren want dat is ook een gevolg van het zwarte gat: de structuur is weg. Waar doe ik het nu allemaal voor. In ieder geval is het goed Mus (onze hond) want de ochtendwandeling om half 8 heb ik deze week opgepakt.

In september ga ik op retraite waar ik heel benieuwd naar ben. Dat geeft hopelijk nieuwe inzichten, ideeën, openheid. Ga geheel blanco de 'blank wall' meditatie in. Misschien geeft me dit zicht op het universum aan de andere kant van het zwarte gaatje.