En daarbij lijkt kanker een beetje op zwangerschap: zolang je er zelf niet mee te maken hebt, zie je er niet zoveel van. Maar nu lijkt het of iedereen kanker heeft of heeft gehad, of voor behandeld wordt, of broers, zussen, vaders of moeders hebben met ....... juist. En als je dan iemand (die je al 25 jaar af en aan kent) tegen komt bij de slager, die je vertelt dat ie zo moe is en zoveel is afgevallen, dan denk je het ergste. En dat is het dan ook nog, gisteren gehoord dat de artsen niks doen behalve pijn bestrijden.
Wat zeur ik dan over een chemootje. Maar ja, ziek zijn is geen wedstrijd, dit is erger dan dat. En voor iedereen is het niet te bevatten dat het je overkomt. En als het dan een wedstrijd is, mag ik er dan in de eerste ronde uit?
En dan is er natuurlijk altijd de 'silver lining' van al deze donkere wolken. Mensen van vroeger waar je ineens weer contact mee hebt (of ze nou ook kanker hebben of gelukkig niet). Mooi weer. Met je dochter naar Verona. Rijpe rabarber en het maken van jam, ook al kost het een dag om daar van bij te komen.
Naar een vriendin fietsen (ai, de terugweg) die klaar zit met taart omdat je net jarig bent geweest en het niet vierde met all mensen.
Koken op de Big Green Egg, die mijn lief heeft aangeschaft, omdat ik maar bleef zeggen dat dat de allerbeste bbq was waarmee ik ooit het gekookt. En hij is het nu met me eens.
Heel veel boeken kunnen lezen.
Had ik koken al genoemd?
Het feit dat je merkt dat er altijd meer liefde in je zit om weg te geven, want je krijgt meer dan genoeg van iedereen. En bovendien is het een vermenigvuldiging, geen deling. Misschien voor sommigen een beetje sentimenteel, maar dat is waar het om gaat, nu, voor mij.
En oh ja, er was een vraag of jullie me konden bellen of langskomen, want dit blog is toch beetje onpersoonlijk. Het blog is ervoor om veel mensen in één keer hetzelfde verhaal te vertellen, niet om jullie op afstand te houden. Dus doe wat je wil, lees het en als je wilt reageren in welke vorm dan ook ben je welkom. Niet reageren is ook goed, ik weet dat jullie er zijn. Als altijd ben ik daar dankbaar voor.
En als illustratie de S. Anastasia uit Verona. (dat balkon van Julia was niet echt, en haar graftombe ook al leeg bovendien waren hier minder mensen)
